سیدیونس استروشنی

در خلال 25 سال حکومت فعلی در تاجیکستان، شما تقریباً روزی را پیدا نمی‌کنید که گوشه‌ای از خصلت ها و ویژگی های دولتمداران کنونی به خصوص شخص رئیس جمهور «امامعلی رحمان» برای تاجیکستانیان آشکار نشود. تا به حال رفتارهایی چون پیمان‌شکنی، دروغگویی، فریبکاری، حیله و نیرنگ، خلف وعده و دهها خصوصیات ناپسند دیگر آنها هویدا شده است.

امروز اما یک خصوصیتی دیگر را باید بر آن ویژگی ها افزود، و آن، ناجوانمردی است.

اخیراً، فیلمی توسط چاکران این حکومت – که قطعاً با چراغ سبز شخص «امامعلی رحمان» صورت گرفته است – دربارۀ استاد مرحوم سید عبدالله نوری در فضای مجازی منتشر شد و بعید هم نیست صدا و سیما نیز آن را پخش نماید. در این فیلم اغواانگیز که رویش عنوان «وحشانیت نهضت اسلامی» را گذاشته‌اند، به دامان مرحوم استاد، نارواترین تهمت ها زده شده است. راوی این فیلمِ سُفارشی و اغواانگیز، مرحوم را سببگار جنگ شهروندی 1992-1997 خوانده و تمام مصائب آن ایام را بر گردن او بار می‌کند.

و این در حالی است که شخص «امامعلی رحمان» بارها از مرحوم تعریف و تمجید به عمل آورده و اعتراف کرده است که مرحوم یکی از ارکان صلح و وحدت در تاجیکستان به شمار می‌آید. از جمله، در تاریخ 26 ژوئن 2007 در سخنانی به مناسبت دهمین سالگرد امضای سازشنامۀ استقرار صلح گفته است:

«در کار خیر صلح تاجیکان، راهبر اتحادیه نیروهای مخالفین تاجیک، شادروان سید عبدالله نوری، هم‌صفان نزدیک او و سابق فرماندهان این اتحادیه سهمی ارزنده دارند. بنابر این، من به آنها منت داری خویش را ابراز می‌دارم».

بعد از این اقرار به جایگاه و نقش مرحوم استاد در ایجاد صلح در کشور عزیزمان، آیا ناجوانمردی نیست تو به دارو دسته‌ات سُفارش بدهی که یکچنین فیلمی اغواانگیز و سراسر دروغی را تهیه و پخش کنند؟! اگر نام این رفتار ناجوانمردی نیست، پس چیست؟

***

و اما اینکه چرا جناب «رحمان» و دارو دسته‌اش اقدام به اینچنین عملی شنیع نموده‌اند، سببش، به نظرم، واضح است. و آن اینکه: این جماعت از همان روز اولِ امضای صلح، نیتی جز این در سر نداشتند که نهضت اسلامی را از عرصۀ سیاسی تاجیکستان محو کنند، و تنها مترصد یک فرصت مناسب بودند.

این اقدام شنیع در حق استاد نوری (ره)، به وضوح نشان می‌دهد که تمام اتهاماتی که با بهانه کردن آنها، فعالیت نهضت اسلامی را در کشور قطع و تروریستی‌اش اعلان کردند، همه دروغ و بافته و ساختگی بوده‌اند. و اگر نه، تنها به محکومیت رهبران فعلی آن اکتفا می‌کردند و مثلاً می‌گفتند، به این دلیل و آن دلیل، ما فعالیت نهضت اسلامی را قطع کردیم و تروریستی‌اش می‌دانیم. نه اینکه به سیاه کردن پایه‌گذار این حزب – که سال 2006 از دنیا رفته و آن زمانها نهضت اسلامی در پیش اینان هنوز متهم به هیچ «جرمی» نبود – بپردازند و هرچه از دروغ و تهمت که به ذهنشان خطور کرده، به دامان مرحوم بچسپانند.

حکومتمداران فعلی تاجیکستان و شخص «امامعلی رحمان»، با این رفتار ناجوانمردانۀ خود، این حقیقت را برای کل تاجیکستانیان ثابت کردند که آنها از اخلاق انسانی فرسخها دورند. ثابت کردند که نه تنها پایبند به هیچ ارزشی انسانی نیستند، بلکه اساساً قائل به هیچ ارزشی نمی‌باشند. «رحمان» با این رفتارش، با زبان بی‌زبانی می‌خواهد بگوید، من سر همۀ شما کلاه گذاشتم آن وقت که شما را متقاعد ساختم که حاضر به صلح شوید. او در سخنانی در کاخ «باربد» به مناسبت پانزدهمین سالگرد امضای سازشنامۀ عمومی صلح، با اشاره‌ به یکی از ملاقات هایش با مرحوم استاد نوری (ره) در افغانستان، از جمله گفته بود:

«در پایان ملاقات، به شادروان سید عبدالله نوری گفتم که: داملا! ببینید در اطراف ما چه وضع است. داملا! اگر ما و شما امروز مسئولیت را بر دوش نگیریم، دولت ما پراکنده و از کرۀ زمین نیست می‌شود. ما و شما همچون ملتکُش در نزد آیندۀ ملت باقی می‌مانیم و کسی ما را نمی‌بخشد».

خوب، آن زمان مرحوم به سخنان تو باور کرد و به تو اعتماد کرد، فکر کرد تو صادق هستی. و اساساً، مسلمان، ارزشمدار است، او ناجوانمرد نیست. این عیب نیست که مرحوم استاد با اعتماد به سخنان تو، حاضر به امضای صلح شد، این کمال جوانمردی است، از اخلاق پیامبران است. اما تو چه کار کردی؟!

فکر نمی‌کنم، در تاجیکستان دیگر ضمیری وجود نداشته باشد. قطعاً در میان حتی مقامات هنوز کسانی هستند که مرحوم استاد را خوب می‌شناسند. کسانی هستند که با وجود اختلاف در نگرشهای سیاسی با مرحوم استاد، اما همچون انسان او را می‌شناسند. کسانی مثل «ابراهیم عثمان» و «داستی یف» و غیره که در کمیسیون آشتی ملی با استاد همکاری کرده بودند. از این افراد خواهش به عمل می‌آید، اگر ذره‌ای وجدان انسانی در آنها باقی مانده است، شهامت نشان بدهند و اعتراض خود را به این فیلم اغواانگیز ابراز بدارند.

Advertisements