یادداشت استاد عبدالقادر رستم، نویسندۀ شهیر تاجیک

«تاجیکی» عنوان کردن زبان تاجیکان، بدین معناست، که:

1) زبان تاجیکی غیر از زبان فارسی است، که چنین نیست؛

2) تاجیکان به میراث گذشتگان – از رودکی و اسلاف و همسرانش گرفته تا احمد دانش و یارانش – حقی ندارند، که چنین نیست؛

3) زبان تاجیکی آفریدۀ بلشویکان است، که چنین نیست؛

4) تاجیکانِ دو کنار آمو به دو زبان متفاوت حرف می‌زنند، که چنین نیست؛

5) تاجیکان، اشعار نادرپور و مهدی اخوان ثالث و شهریار و فروغ، و ایرانیان نوشته‌های عینی و تورسون‌زاده و مؤمن قناعت و لائق و گلرخسار را فقط به واسطۀ ترجمه می‌فهمند، که چنین نیست…

پس، زبان تاجیکان همان فارسی است، چنانکه هزار و دویست سال پیش بود؛ همان فارسی ای که از آغاز تا کنون مسیر واحد را در گسترۀ بزرگ جغرافیائی پیموده است…

چطور زبان باباکلانم رودکی فارسی بوده و زبان من، که نوادۀ او هستم، تاجیکی بوده باشد؟

زبان ما جز فارسی نامی دیگر ندارد و هر تاجیک که این معنی را درک نمی‌کند… چه بگویم… اگر نرم بگویم، منقورت است!

منبع: فیسبوک

Advertisements