درنگی در مصاحبه هفته‌نامه «تاجیکستان» با دادرس «شمس عزیز اف» (بخش اول)

سید یونس استروشنی

مصاحبه اخیر «شریف همدم پور»، سردبیر هفته‌نامه «تاجیکستان» با «شمس عزیز اف»، دادرس دادگاه عالی تاجیکستان – که بازتاب بسیار گسترده‌ای در شبکه‌های اجتماعی به دنبال داشت و چند رسانه از جمله «خاور» آن را بازنشر نمود – بسیار تامل برانگیز است؛ به گونه‌ای که پیش یک آدم کنجکاو که به دقت ماجراهای پنج شش سال اخیر تاجیکستان را پیگیری کرده باشد، سؤال های بی‌پاسوخی را به وجود می‌آورد؛ سؤال هایی که برای یافتن پاسخ به آنها، باید یک تحقیق میدانی دقیقی انجام بدهد. سؤال هایی از این دست:

– مخاطب این مصاحبه کیست؟ یعنی، کسی که این مصاحبه را ترتیب داده است، مخاطبش آیا افکار عمومی است، یا یک فرد خاص؟ اگر افکار عمومی باشد، پس قاعدتا دادرس چیز نو و تازه‌ای در چنتۀ خود داشته است که می‌خواسته مردم را از آن آگاه بسازد؛ در حالی که در صحبت های جناب «عزیز اف» هیچ چیزی تازه دیده نمی‌شود، بلکه ایشان در این مصاحبه دقیقاً همان چیزی را قرائت کرده که در اطلاعیۀ رسمی دادگاه عالی تاجیکستان از تاریخ 29 سپتامبر سال 2015 آمده است، حرف به حرف. عزیزان می‌توانند محتوای آن اطلاعیه‌ و این مصاحبه را با هم مقایسه کنند. پس، معلوم می‌شود، مخاطب یک فرد خاص (نه حتی یک دائره خاص) بوده است؛ در این صورت، آن فرد چه کسی بوده است؟

– آیا ترتیب دادن این مصاحبه با دادرس دادگاه عالی و عنوان شدن نام وی در تیتر مصاحبه به این صورت: «دادرسی که فعالیت حزب نهضت اسلامی را منع نمود»، هدفی را دنبال می‌کند؟

– سؤال دیگر این است که آیا انجام این مصاحبه توسط هفته‌نامه «تاجیکستان» (نه مثلاً خبرگزاری «خاور» و یا »جمهوریت»)، آن هم به واسطه شخص سردبیر این هفتنامه جناب «شریف همدم پور»، سرّی دارد؟

– چرا در این مصاحبه، ضبط صوت گفتگوی «عبد القهار دولت» با »عبدالعزیز جعل اف» – معاون سابق رئیس سازمان امنیت ملی که در پی ماجرای «حاج حلیم نظر زاده» برکنار شده بود – بسیار برجسته کرده شده؛ به گونه‌ای که چنین به نظر می‌رسد که ترتیب‌دهنده این مصاحبه می‌خواهد پیامی را به مخاطب (که گفتیم، یک فرد خاص است) برساند؟ محتوای آن پیام چیست؟

– چرا جناب دادرس «شمس عزیز اف» مجبور شده است، در مصاحبه خود یک حرف دروغی را به زبان بیاورد، آنجا که گفته است، در دادگاه، «بیش از 70 روزنامه‌نگار حضور داشتند»، در حالی که می‌داند، این ادعا درست نیست؟ آیا مجبور بود؟ و اگر مجبور بوده است، چه چیزی (و یا چه کسی) او را وادار به این دروغ نموده؟…

… و چند سؤال و «چرای» دیگر که یافتن پاسخ به آنها، همانطوری که گفتیم، نیاز به یک تحقیق میدانی دارد.

***

راقم این سطرها نهایت سعی و تلاش خود را به خرج داد، تا با گفتگو با آگاهان و مطلعین، پاسخ لااقل بعضی از این پرسشها را بیابد، اما خوشبختانه، آنچه در نتیجه این گفتگوها دستگیرم شد، بیش از آنچه بود که توقع داشتم. جا دارد، همینجا، از عزیزانی که اطلاعات بسیار مفیدی را در اختیار بنده قرار دادند تقدیر و تشکر نمایم، به خصوص از عزیزی که اطلاعات سودمندی را درباره روابط جناب «رمضان رحیم‌ زاده»، وزیر کشور با جناب «سید مؤمن یتیم اف»، رئیس سازمان امنیت ملی، در اختیارمان گذاشت و اینکه رقابت شدیدی بین این دو وجود داشته است، و نیز درباره نقش «عبدالله‌ نوجوان اف» در ماجرای «عبدالحلیم نظرزاده» و اینکه چگونه این فرد با دستور وزیر، برادران «نظرزاده» را به همراه چند زندانی دیگر به دره «رامیت» برده و همانجا به قتل رسانده است، و نیز درباره نقش «منصور عمر اف» در این ماجرا و غیره که در مجموع، این داده‌ها در یافتن پاسخ پرسشهای بالا کمک امان کرد، تشکر ویژه‌ای نموده باشم.

البته، برای تکمیل این تحقیق میدانی، بنده هنوز نیاز به اطلاعات دقیقتر و بیشتری دارم، از این رو، هر کسی که چیزی می‌داند، می‌تواند با اینجانب در فیسبوک تماس بگیرد و کافی است اشاره‌ی بکند، تا برایش امیل خود را بفرستم و او از طریق امیل داده‌های خود را در اختیار ما گذارد.

مقاله پیش روی، از دو بخش عبارت است: بخش اول، بررسی مسائل پیرامونی مصاحبه، و بخش دوم، بررسی محتوا و مضمون آن، یعنی بررسی مطالبی که جناب دادرس «شمس عزیز اف» در این مصاحبه مطرح کرده است. فعلاً بخش اول آن را در اختیار خوانندگان عزیز قرار می‌دهم، بخش دوم را بعداً خواهیم گذاشت.

اینک، بررسی مسائل پیرامونی این مصاحبه:

***

1) از پیشگفتار هفته‌نامه «تاجیکستان» بر این مصاحبه، کاملاً روشن است که مصاحبه در واکنش به نشست اخیر «سازمان امنیت و همکاری اروپا» در ورشو که حضور اپوزیسیون تاجیک به ویژه حزب نهضت اسلامی در آن بسیار پررنگ بود، ترتیب داده شده است. معلوم می‌شود، این نشست و مسائلی که در آن مطرح شدند و بازتابی که به همراه داشت، غلغله‌ای در میان مقامات و به خصوص بعضی از نهادهای قدرتی ایجاد کرده.

اما نکته مهم در این میان آن است که بدانیم: این مصاحبه همانطوری که در بالا اشاره‌ شد، نه برای افکار عمومی ترتیب داده شده (زیرا مطلب تازه‌ای را دربر ندارد که افکار عمومی از آن بی اطلاع بوده باشد) و نه حتی با هدف سیاه کردن چهره اپوزیسیون به ویژه حزب نهضت اسلامی، نه این و نه آن، بلکه با هدف رساندن یک پیام به یک شخص صورت گرفته.

اما اینکه ترتیب‌دهنده این مصاحبه کیست، و نیز فردی که مورد خطاب این مصاحبه قرار گرفته کیست، با توجه به مطالبی که می‌آید، برایتان معلوم خواهد شد.

***

2) عزیزانی که از نزدیک جلسات نشست اخیر «سازمان امنیت و همکاری اروپا» و بازتابهایی را که به همراه داشت دنبال کرده باشند، می‌دانند که در این جلسات، انتقادهای مسئولان سازمانهای حقوق بشری و نیز انتقادهای نمایندگان جامعه شهروندی و اپوزیسیون تاجیک در سخنرانی هایشان، بیشتر متوجه عملکردهای نهادهای قدرتی مثل سازمان امنیت ملی تاجیکستان و شخص جناب «سید مؤمن یتیم اف» بود، نه دادگاه عالی تاجیکستان؛ با توجه به اینکه دستگاه قضایی و دادگاه در کشور ما، عملاً مستقل نیست، هرچند به ظاهر مستقلش می‌دانند. یعنی، اگرچه حزب نهضت اسلامی با قرار دادگاه عالی بسته شد و یا رهبران ارشد آن و نیز وکلای مدافعی مثل «بزرگمهر یار اف» با قرار دادگاه محکوم به زندان شده‌اند، اما همه اینها «سُفارشی» بودند و دادگاه، نقشی جز انجام دستورات نهادهای قدرتی را نداشت.

از همینجا بود که همزبان با نشست ورشو، 23 سازمان بین‌المللی با ارسال نامه‌ای به وزرای مالیه و خارجه ایالات متحده آمریکا، خواستار وارد کردن اسم جناب «سید مؤمن یتیم اف» به «فهرست ماگنیتسکی» شدند؛ نه اینکه مثلاً خواستار تحریم دادرسها و یا قاضی های دادگاه عالی تاجیکستان شده باشند.

***

3) از ابتدای سال 2012، در حکومت تاجیکستان، مسئول پرونده حزب نهضت اسلامی و هر آنچه به این حزب مربوط است، جناب «سید مؤمن یتیم اف» بود. یعنی، «معمار» سیاست محو و حذف اسلامِ سیاسی از عرصه تاجیکستان و به علاوه، سرکوب مذهبی ها – با شمول صدها علما و داملاهای مستقل که نه عضو حزب نهضت اسلامی بودند و نه ارتباطی با این حزب داشتند – شخص جناب «سید مؤمن یتیم اف» بوده. البته، ناگفته نماند، این سیاست و این برنامه، با خواسته جناب «امامعلی رحمان» مبنی بر باقی ماندن قدرت در اختیار و قبضه خانواده‌اش نیز سازگار افتاده.

(اما اینکه در این فرایند چه پیامدهای منفی دامنگیر جامعه تاجیکستان شد – از محدود شدن آزادی های مدنی و آزادی رسانه‌ها، ترک میهن نمودن هزاران شهروند و به خصوص مغزها و رکود اقتصادی و غیره از عواقب بسیار تلخ – خودش یک بحث جداست که باید در جای دیگر به آن پرداخت.)

طبق داده‌ها، پرونده نشست اخیر «سازمان امنیت و همکاری اروپا» در ورشو نیز بر عهدۀ جناب «سید مؤمن یتیم اف» بود که به دلایلی، با شکست سختی مواجه شد. زیرا قرار بود، از تاجیکستان، به علاوه شماری از فعالان جامعه مدنی، همچنین «زینت‌الله اسماعل اف، رئیس اتحادیه روزنامه‌نگاران تاجیک و «نبی یوسف اف»، رئیس سازمان «میدیا کانسالتینگ» نیز شرکت و سخنرانی کنند. اما یکدفعه این برنامه لغو شد. و با اینکه گفته شد، «اسماعل اف» به یک کاری مهمتر مشغول بوده است و «یوسف اف» به دلیل تأخیر هواپیما نتوانسته خود را برساند، ولی معلوم است که مانع جدی سر راه ایجاد شده.

به نظر می‌رسد، شخص رئیس جمهور و یا رئیس دستگاه اجرائیه او یعنی «آزاده رحمان» (و چه بسا وزیر امور خارجه «سراج‌الدین اصل اف»)، مانع اجرایی شدن این برنامه شده باشند. چرا؟

پُرواضح است که همه‌کاره گردیدن جناب »سید مؤمن یتیم اف» در سه چهار سال اخیر – به گونه‌ای که هم سیاست داخلی کشور زیر کنترل شخص وی قرار بگیرد و هم سیاست خارجی‌اش – ناراضی هایی را در میان نخبه‌های حاکمه به وجود آورده (از جمله رئیس دستگاه «آزاده رحمان» و وزیر امور خارجه جناب «سراج‌الدین اصل اف» را) که احساس می‌کنند، عملکردهای نابیخردانه «یتیم اف» باعث شده‌اند فشارهای بین‌المللی بر تاجیکستان بیشتر و بیشتر گردند. و از سویی هم، نه جناب «اصل ف» می‌خواهد یک «وزیر خارجه موازی» را در کنار خود ببیند و نه «آزاده رحمان» خواهان این است که «یتیم اف» همه‌کاره تاجیکستان گردد، زیرا این را خوب درک می‌کند که با زیر اطاعت «یتیم اف» قرار گرفتن دیپلوماتها، در درجه اول، از قدرت «آزاده» کاسته خواهد شد.

حال، تهدید به بستن دفتر نمایندگی «سازمان امنیت و همکاری اروپا» در تاجیکستان در صورت شرکت کبیری در نشست ورشو که در تاریخ 7 سپتامبر در خبرگزاری «خاور» نشر شد و بی گمان کار «یتیم اف» بود، فرصتی گردید، تا «آزاده»، «اصل اف» و چه بسا سایر نخبه‌های حاکمه، در برابر این اقدام نابیخردانه «یتیم اف» مقاومتی به اصطلاح «مأموری» از خود نشان بدهند.

به علاوه، وقتی «سازمان امنیت و همکاری اروپا» به این تهدیدها هیچ توجهی نکرد، و از آن سوی هم، محی‌الدین کبیری نه تنها حضور یافت، بلکه سخنرانی داشت و دو جلسه‌ای را هم در حاشیه‌ این نشست برگزار نمود و این جلسات بازتابهای گسترده‌ای داشتند، این نتایج و دستاوردها، در درجه اول، ضربه‌هایی بسیار مهلک بر شخص جناب «سید مؤمن یتیم اف» و سیاست هایش بودند.

طبیعی است که خبر نتایج این نشست و بازتابهای آن و به علاوه ارسال عریضه «محمدعلی هئیت»، معاون زندانی رئیس حزب نهضت اسلامی، به شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد و خواستار وارد شدن اسم رئیس سازمان امنیت ملی به «فهرست ماگنیتسکی»، به گوش «امامعلی رحمان» رسیده و او را ناراحت هم کرده. به علاوه، روابط کشورهای کلیدی – به استثنای چین – با دوشنبه در حال تغییر یافتن است و مخالفان حکومت در سراسر دنیا به خصوص اروپا، پناهندگی سیاسی دریافته‌اند، مشکلات اجتماعی و اقتصادی در داخل کشور هم که جای خود.

حال، کسی که پیش «امامعلی رحمان» مسئول این همه ناکامی هاست، آیا جز جناب «سید مؤمن یتیم اف» است؟ از اینرو بعید نیست، تغییرات اخیر در سازمان امنیت ملی کشور، در راستای همین امر انجام شده باشد. برکناری معاون رئیس سازمان امنیت ملی «سهراب پنایف» و به «کاری دیگر» روان کردن «امیربیک بیک نظر اف» – که این دو همراه با «منصور عمر اف» از نزدیکترین افراد «یتیم اف» در سازمان امنیت ملی محسوب می‌شدند – موید این احتمال است.

***

4) ترتیب داده شدن این مصاحبه از سوی هفته‌نامه «تاجیکستان» و سردبیرش جناب «شریف همدم پور» هم جایی تعجب‌ ندارد. طبق داده‌ها، جناب «شریف همدم پور» و «مراد‌الله دولت اف» دو رفیق و همنشین «یتیم اف» بوده‌اند که کارشان بیشتر پیاده‌سازی و اجرای خواسته‌های اخیر بوده است. مثالهای زیادی در این میان می‌توان آورد. حالا، فقط با آوردن یک نمونه اکتفا می‌کنم، زیرا مقاله گوناجیش ذکر تک تک موارد را ندارد.

عزیزان یادشان هست که برای نخستین بار، این جناب «همدم پور» بود که «رمضان رحیم‌ زاده»، وزیر کشور را به عنوان یک شاعر معرفی و شعرش را هم منتشر کرد، با تخلص «نهانی». تازه، به این هم اکتفا نکرد، بلکه در آزمون «بهترین شعر سال 2016»، برای شعر او جایزه هم اعطا نمود.

در نگاه اول، چنین به نظر می‌رسد که اقدام خوبی بوده است این کار هفته‌نامه «تاجیکستان». چه خوب که وزیر کشور تاجیکستان شاعر هم تشریف داشته‌اند و این هفته‌نامه از استعداد ایشان پرده برداشته. زیرا شاعر بودن، در حد ذات خود عیبی ندارد که هیچ، بلکه یک امتیاز است. اما اگر بدانید، جناب «پیشوا» متأسفانه از شعر و شاعران چندان خوشش نمی‌آمده است، آن وقت برایتان روشن می‌شود که هدف «همدم پور» – و قطعاً کسی که پشت وی قرار دارد و کسی جز جناب «یتیم اف» نمی‌باشد – از «نهانی سازی» و به عنوان شاعر معرفی کردن وزیر کشور، چه بوده است!

حال، چرا هفته‌نامه «تاجیکستان» – که تمام اقداماتش به دستور شخص جناب «یتیم اف» صورت می‌گیرد – می‌خواهد شخصیت «رمضان رحیم‌ زاده» را لکه‌دار و از شأن او بکاهد؟ دلیلش را در ذیل می‌‌آورم.

***

5) طبق داده‌ها، «رمضان رحیم‌ زاده» با معاون سابق رئیس سازمان امنیت ملی «عبدالعزیز جعل اف» رابطه خویشاوندی دارد؛ همان فردی که جناب «شریف همدم پور» و جناب «شمس عزیز اف» هر دو در این مصاحبه سعی کرده‌اند چهره او را «سیاه» نشان دهند. مثلاً، جناب «همدم پور» سؤالش را اینچنین مطرح می‌کند:

«کبیری ضمن سخنرانی‌اش در نشست در ورشو، صوتی را پخش کرد که به سابق معاون رئیس سازمان امنیت ملی «عبدالعزیز جعل اف» تعلق داشت. عیناً خبر سامانه «پیام» را که متعلق به حزب ممنوع حزب نهضت اسلامی است، می‌آرم: «در این ضبط که بین «عبد القهار دولت»، عضو زندانی ریاست عالی حزب نهضت اسلامی و «عبدالعزیز جعل اف» صورت گرفته است، «عبد القهار دولت» از معاون رئیس سازمان امنیت ملی می‌پرسد، آیا او به اینکه حزب نهضت اسلامی در کودتا دست دارد، باور می‌کند؟ معاون «یتیم اف» در جواب می‌گوید که او همچون یک شهروند پاسخ می‌گوید که حزب نهضت اسلامی در «کودتا دست ندارد». این سخن را یک شخص عادی نه، (بلکه) صاحب‌منصب و دارای رتبه بلند می‌گوید. آیا به نظر شما مقامات حفظ حقوق به اشتباه راه داده اند.»

جناب دادرس اما در پاسخ، با اینکه می‌گوید: «جعل اف» در هیچ کجا نگفته است که «حزب نهضت اسلامی در «کودتا» دست ندارد»، ولی تصریح می‌کند: «خود «جعل اف» نیز، همچون کارمند سابق مقامات امنیت و معاون سابق رئیس سازمان امنیت ملی، حق چنین جوابی را نداشت.»

به علاوه، این روزنامگار («همدم پور») و دادرس («شمس عزیز اف») کار بی‌سابقه‌ای را انجام می‌دهند، لینک ضبط ویدیو در یوتیوب را کاشته‌اند. آیا در تاجیکستان و در 25 سال اخیر، دیده‌ایم که درباره معاون رئیس سازمان امنیت ملی، هرچند معاون سابق، اینچنین کاری روا دیده شده باشد؟! هیچ گاه!

راقم این سطرها معتقد است، اساساً دلیل عمده انجام این مصاحبه با دادرس «شمس عزیز اف»، همین ضبط است که صدای «عبدالعزیز جعل اف» در آن وجود دارد، به حدی که اگر این صدا نمی‌بود، اصلاً مصاحبه‌ای هم ترتیب داده نمی‌شد. یعنی، کسی که پشت این مصاحبه قرار دارد (یعنی «یتیم اف») ، هدفش این است که به اصطلاح ما تاجیکها، «قبر جعل اف» را بکَند».

حال، چرا می‌خواهد با «جعل اف» که در حال حاضر این بنده خدا مقام و منصبی هم در سازمان امنیت ملی ندارد، چنین بکند؟

طبق داده‌ها، «جعل اف» با اینکه در حال حاضر هیچ سمتی در سازمان امنیت ملی ندارد، ولی از نفوذ بسیار بالایی برخوردار بوده است. او، همانطور که با «رمضان رحیم‌ زاده» رابطه خویشاوندی دارد، با دوست و همپیمان وی «محمد زائر صاحب اف» – با نفوذ ترین داماد رئیس جمهور تاجیکستان نیز رابطه خویشاوندی داشته است. «جعل اف» زمانی میانه خوبی نیز با «آزاده رحمان» و شوهرش «جمال‌الدین نورعلی اف» داشته و فرد مورد اعتماد آنها بوده است. وی از سال 2012، به سیاست های ضدمردمی و ضد مذهبی «سید مؤمن یتیم اف» مخالفت نشان می‌داده است.

(اینجا لازم است انتقادی هم از حزب نهضت اسلامی و کسانی که نوار صوتی گفتگوی «عبدالعزیز جعل اف» با «عبد القهار دولت» را پخش نمودند کرده باشم. واقعاً بی جهت این نوار را پخش کردند. بنده خدا حالا برایش این یک درد سر شده. از مدت هاست که جناب «سید مؤمن یتیم اف» در پی بهانه‌ای بوده، تا «قبر جعل اف» را بکَند». حالا، این کار حزب نهضت اسلامی بهترین فرصت شد، تا جناب «یتیم اف» به آرزویش برسد.)

بر اساس داده‌ها، جناب «عبدالعزیز جعل اف» مثل وزیر دفاع «شیرعلی میرزا» از دوستان و همنشینان «عبدالحلیم نظرزاده» بوده است. این دو نفر و «شاه اسکندراف» از افراد بسیار نزدیک به وزیر دفاع سابق «شیرعلی خیر‌الله‌ اف» بوده‌اند که نفوذ فوق العاده بر فرماندهان سابق اپوزیسیون داشته است. و تقریباً هر مناقشه‌ای با آنها را در طول دو ده‌ساله به فایده حکومت حل و فصل می‌کرده که البته چند تایش – نظیر قضیه «میرزاخوجه احمد اف» – رسانه‌ای هم شده بودند.

طبق داده‌ها، «جعل اف» هنوز امید داشته که رئیس جمهور را از اصل ماجرای «عبدالحلیم نظرزاده» و توطئه علیه او مطلع کرده و نقش مخرب «سید مؤمن یتیم اف» در آن میان را افشا سازد. و با اینکه می‌دانسته قرار سیاسی جهت به حزب نهضت اسلامی ربط دادن «فرار نظرزاده» بعد از برکناری وی اتفاق افتاده و با شرکت شخص رئیس جمهور قبول و بازداشت نهضتی ها از تاریخ 15 سپتامبر شروع شده، اما با این همه، ناامید نبوده که رئیس جمهور را از اصل ماجرا مطلع کرده و پشت پردۀ به فرار مجبور کردن «نظرزاده» را به گوش وی برساند.

آنچه «عبدالعزیز جعل اف» می‌خواسته به حضور رئیس جمهور برساند این بوده است که جناب «سید مؤمن یتیم اف» عملیات «شکار نظرزاده و ایشان جنید را» طرح ریزی کرده، آنها را مجبور به فرار از دوشنبه می‌نماید. در یکچنین شرایط بسیار حساس و در حالی که همه مسلح اند، جناب «شیرعلی میرزا» و «عبدالعزیز جعل اف» دیگر نتوانسته‌اند «عبدالحلیم نظرزاده» را متقاعد کنند که در پایتخت بماند.

اینک، و در بحبحه تغییرات کدری، جناب «سید مؤمن یتیم اف»، با سوءاستفاده از پخش صدای «جعل اف» در ورشو، به دوستش «شریف همدم پور» دستور می‌دهد، تا مصاحبه‌ای را با دادرس «شمس عزیز اف» ترتیب بدهد و قضیه «جعل اف» را برجسته سازد و با این کار، او را سر جایش نشاند، تا دیگر در پی دیدار با رئیس جمهور و افشا کردن همه رازها در خصوص ماجرای «فرار نظرزاده» نشود. و همزمان، جلو به هم آمدن دوستان سابق، یعنی «عبدالعزیز جعل اف»، محمدزائر صاحب اف» و «رمضان رحیم‌ زاده» با «آزاده رحمان» و «جمال‌الدین نورعلی اف»، و از همه مهم، پیوستن «شیرعلی خیرالله اف» را بگیرد، تا علیه وی همدست نشوند.

***

همۀ این داده‌ها نشان می‌دهند، مخاطب این مصاحبه نه افکار عمومی است و نه با هدف تخریب چهره حزب نهضت اسلامی ترتیب داده شده و نه حتی برای تبرئه است، بلکه فقط با هدف رساندن این پیام به شخص رئیس جمهور تاجیکستان «امامعلی رحمان» است که ببینید، «جعل اف» کیست!

راقم این سطرها معتقد است، قطعاً نسخه‌ای از این مصاحبه از طریق افرادی نزدیک به «یتیم اف» به دست رئیس جمهور می رسد، تا او شخصاً خودش بخواند. بی گمان، کسانی که این مهم را برای او انجام می‌دهند، یاوران رئیس جمهور آکادمیسین «عبدالجبار رحمان» و آکادمیسین عبد الشریف شریف زاده» ‌اند که «یتیم اف» این دو را موظف می‌کند، تا مطلب را به دست شخص «امامعلی رحمان» برسانند.

اما اینکه آیا این مصاحبه به دست او می‌رسد یا نه، و اگر رسید، آیا «رحمان» حوصله خواندن آن را می‌کند یا نه، اینش چندان مهم نیست. زیرا، دیگر کار از کار گذشته و افراد زیادی در میان نخبه‌های حاکمه تاجیکستان از سیاستها و اقدامهای ناسنجیده «یتیم اف» به داد آمده‌اند، و متوجه شده‌اند که عامل این همه بدبختی ها و ریخته شدن خون صدها بی‌گناه و زندانی شدن صدها تن بی هیچ گونه اتهام موجه و نیز پناهنده شدن هزاران شهروند به کشورهای خارجه به خصوص اروپایی و تیره شدن روابط با کشورهای کلیدی و انتقاد شدن تاجیکستان از منبرهای سازمانهای بین‌المللی و غیره از معضلات و مشکلات، شخص «یتیم اف» و اقدامهای نابیخردانه اوست.

«یتیم اف» هم، به نظرم، بسیار تلاش خواهد کرد، تا کار بدتر از این که فعلاً هست نشود، در این شکی نیست، اما آیا این تلاشها نتیجه‌ای خواهند داشت؟! به نظرم، هرگز نه! بی جهت برای وی لقب «بیریای تاجیک» را نداده‌اند. بی شک، سرنوشتی شبیه سرنوشت «بیریا» دامنگیرش خواهد شد.

در قسمت بعدی این مقاله، مصاحبه را از نظر محتوا و مضمون مورد بررسی قرار خواهیم داد.

Advertisements